Sedna is een Kuipergordelobject of planetoïde in ons zonnestelsel met catalogusnummer 90377. Een team van het California Institute of Technology, onder leiding van Michael Brown, heeft Sedna ontdekt in november 2003 met de Palomar QUEST camera en de Samuel Oschin Telescoop op Mount Palomar. De ontdekking van Sedna deed de discussie weer oplaaien over wat wel en geen planeet is.

Sedna was bij haar ontdekking het verst gelegen lid van het zonnestelsel. Zelfs haar perihelium, de dichtstbijzijnde afstand tot de zon, is met 76 AE 60% verder gelegen dan enig ander gekend object. Op dit ogenblik bevindt Sedna zich op 90 AE van de zon, het aphelium is rond de 900 AE. De omlooptijd van Sedna wordt geschat tussen de 3500 tot 10.500 jaar. Op die afstand tot de zon moet Sedna wel erg koud zijn, daarom is ze genoemd naar de zeegodin Sedna van de Inuit, die in de koude diepten van de Poolzee zou leven.

Vanad de aarde bekeken is Sedna drie maal verder dan de afstand tot Pluto. Deze afstand kwam voor astronomen als een complete verrassing, omdat men hier geen objecten verwachtte. De ontdekkers vermoeden daarom dat Sedna een object is in de binnenste Oortwolk, maar dat zou betekenen dat deze wolk veel dichterbij begint dan tot nog toe gedacht. Als dusdanig zou Sedna het eerste object zijn dat daarin wordt waargenomen. Op deze animatie van Sedna worden de afstanden zichtbaar.

Net als Mars heeft Sedna een rode kleur, echter met een glans. Volgens de eerste metingen draaide Sedna in 20 tot 40 dagen om haar as. Dat is langzaam voor een planetoïde. Daarom dacht men dat Sedna een maan had die de rotatiesnelheid afgeremd heeft, maar de Hubble Space Telescoop geen maan kunnen vinden. Nieuwere metingen geven aan dat Sedna veel sneller om haar as draait: ongeveer eens in de 10 uur. Dit is een normale rotatiesnelheid en waarschijnlijk is er dus helemaal geen maan bij Sedna.